Zawsze chce się, żeby to były te Święta.
Piękne, przytulne, radosne, pełne ciepła i małych cudów.
Takie jak z rodzinnych albumów, babcinych wspomnień i filmów, które oglądamy w grudniu.
A w praktyce…?
W praktyce to mnóstwo sprzątania, dekorowania, gotowania i pieczenia.
Wymyślania i kupowania prezentów.
Kompletowania garderoby na zimę i na samą Wigilię (bo przecież przydałoby się coś nowego).
Do tego jarmark, pierniki, może zdjęcie przy choince — a wszystko to w rytmie codziennych obowiązków.
A kiedy do tego dołożysz wizyty w szpitalu, leczenie, opiekę nad rodzicami albo po prostu słabe samopoczucie…
No cóż — dni stają się za krótkie, noce mijają za szybko, a siły rozpływają się szybciej niż lukier na ciepłym serniku.
I tu pojawia się pytanie:
Jak przygotować tradycyjne Święta, kiedy brakuje czasu i sił?
Odpowiedź jest zaskakująco prosta i jednocześnie trudna do zrobienia:
Trzeba się dobrze zastanowić, na czym nam naprawdę zależy.
Dokonać wyboru — a może raczej zrezygnować z wielu, często zbędnych rzeczy.
Uprościć to, co da się uprościć.
I zaplanować tyle, ile jest możliwe — nie więcej.
Brzmi rozsądnie, prawda?
Najpiękniejsze Święta to przecież te spędzone z najbliższymi: w spokoju, w cieple, w radości.
Dlaczego więc co roku zaczynamy je generalnymi porządkami, górą prezentów i godzinami spędzonymi w kuchni?
Ja w tym razem… spróbuję inaczej.
A potem zobaczymy, co z tego wyjdzie — i opowiem Wam szczerze, co z planu zostało, a co życie wzięło w swoje ręce.
Bo grudzień potrafi zaskoczyć — ale my też mamy swoje sposoby.
Plan Minimum, czyli święta w wersji „mam dobre chęci, ale życie swoje”
Skoro grudzień bywa bardziej maratonem niż bajką, w tym roku ogłaszam oficjalnie:
Robię Święta w wersji minimum.
Na miarę moich sił, a nie oczekiwań świata.
I wygląda to mniej więcej tak:
Dekoracje? Jedna rzecz na pokój. Serio.
Plan:
Lampki i małe drzewko na komodę. Zero szaleństw.
Minimalizm zen. Skandynawia, hygge, spokój.
Założenie planu minimum:
– gałązka świerku w wazonie,
– świeczka,
– światełka, które same robią nastrój.
Prezenty? Symboliczne i od serca.
Plan minimum:
Każda bliska osoba dostaje jeden drobny prezent — coś użytecznego, coś miękkiego, coś pielęgnującego.
Zero dużych list, zero polowań po centrach handlowych.
Założenie:
– świeca,
– balsam,
– skarpetki,
– kartka.
Kiedy ma się mało sił, gest jest ważniejszy niż zawartość torebki.
Wigilijne menu? Trzy potrawy.
To jest ten punkt, który zawsze brzmi rozsądnie… dopóki nie poczuję zapachu pierników. Ale plan minimum brzmi tak:
– barszcz z pasztecikami,
– makiełki (kluski z makiem),
– sernik,
– ryby zrobi ktoś inny.
Możliwe modyfikacje planu minimum:
– zamówić część dań,
– poprosić rodzinę o wsparcie,
– kupić gotowce bez wyrzutów sumienia.
Sprzątanie? Tylko 2 metry kwadratowe spokoju.
Plan:
Sprzątam tylko tam, gdzie będziemy siedzieć, jeść i odpoczywać.
Reszta domu — czeka na styczeń, wcale się nie obrazi.
Zasada:
„Sprzątam widok, a nie cały dom.”
Codziennie jedna rzecz do zrobienia… jeśli się uda.
W mojej idealnej wizji grudnia robię jedną małą rzecz każdego dnia.
W realnej — bywa, że robię zero rzeczy.
I to też jest w porządku.
Przy radioterapii, pracy, domowych obowiązkach, ćwiczeniach i dbaniu o zdrowie…
Czasem sukcesem jest spacer i krótki wpis bloga.
Dlatego moja obecna lista rzeczy do zrobienia ma etykiety „minimum”, „opcja” i „absolutnie nie teraz”.
Strój świąteczny? Coś wygodnego, co już mam.
Plan minimum:
– sweter,
– wygodna spódnica lub spodnie,
– delikatny akcent świąteczny (apaszka / kolczyki / uśmiech).
A jak wpadnę 19 grudnia w mini panikę „nie mam się w co ubrać” —
to przypomnę sobie, że na zdjęciach i tak liczy się nastrój, nie metka.
Najważniejsze w tym planie: mieć siłę na samą Wigilię.
Na rozmowę.
Na wspólny stół.
Na uśmiech.
Na chwilę obecności.
Bo z całego grudnia i tak pamiętamy nie to, ile zrobiliśmy,
ale z kim byliśmy.
